حزب خداوند

وَ مَن یَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِینَ ءَامَنُواْ فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَلِبُونَ

الصابرین و الصادقین...

معبود و محبوب حقیقی دل ما خداست ولی در میان زندگی‌هامان گم شده است. عشق حقیقی ما در میان هزاران پرده از محبّت‌ها و وابستگی‌های به دنیا در میان آوار گناهان و تعلّقات دنیایی مخفی و پنهان شده است به طوری که گاهی صدای محو آن نیز در زندگی‌هامان به گوشمان نمی‌رسد.
ولی قصّه هیچ وقت به اینجا ختم نمی‌شود. نظامی که خداوند کارگردان آن است برای برون ریختن معدن آن گنج عظیم برای استخراج آن آتشفشان خروشان به اندازه وسع تمام عالم برای ما برنامه چیده است. و اینجاست که جهان محفوف می‌شود به بلاها. بلاهایی که عزم می‌کنند که همه تعلّقات آدمی را از او بستانند، از کسانی که صادقانه جان خویش را تقدیم سلّاخ می‌کنند، از کسانی که وجودشان صبر می‌شود برای رهایی از این تعلّقات. و اینجاست که نصیب آنان که محبوبترند فزونتر می‌شود.


و اینجاست که اهل بیت علیهم السلام نصیبشان از همه فزونتر می‌شود و در حسین علیه السلام نمود این بلا از همه پرجلوه‌تر می‌شود. ما هرگز حجم مصیبتی که بر ابا عبد الله می‌رود درک نمی‌کنیم چرا که ما حجم‌ محبّت‌هایی که در یک نیمروز گسسته می‌شود را تنها در مقیاس محبّتهای میان خودمان می‌توانیم فهم کنیم، در حجم محبّت‌ها میان دو فرد معمولی میان یک پدر و فرزند، میان یک خواهر و برادر، میان یک عاشق و معشوق، ما چه می‌فهمیم که زینب در حسین ع چه را از دست می‌دهد. ما چه می‌فهمیم که حسین در یارانش در اهل و عیالش، در علی اصغر و اکبرش چه را قربانی ‌می‌کند. تا میزان این محبّت و حجم مصیبت را که آسمان‌ها و زمین را به گریه می‌اندازد درک نکنیم نمی‌فهمیم که حسین در برابر چه صابر بوده است و به چه تسلیم و راضی می‌شود...
به راستی که حسین چراغ درخشان تاریخ است. چراغی که حرارت آن پس از این همه سالها در قلوب برافروخته است که پرده‌های همه تعلّقات کوچک خود را با لبیک به او بدرند و جان خود را سوار بر ولایت او غرق دریای عشق به خداوند کنند.

   + مجید ; ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٢/۸/٢٢
comment نظرات ()